Κάπου στη Θράκη, στους υστερότερους Βυζαντινούς χρόνους γεννιέται, στον Α΄ Λόγο, η ψυχή και η σκέψη του Γύφτου. Είναι ψυχή και σκέψη ρωμαίικη αλλά και γύφτικη, δηλαδή αεικίνητη, ελεύθερη, απάτριδη, παγκόσμια. Δύο ρητά επιγράφουν την αρχή του Λόγου:Για μας ο δημόσιος δρόμος, ο κάβος, τα δάση, τα βράχια. Είμαστε λαός από τυχοδιώχτες που όλο περπατεί. Σπίτια και τζάκια για τους άλλους είναι. ΙBSEN (Brand)Γύφτισσα τόνε βύζαξε, για τούτο έχει φτερά. ΣΕΡΒΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Στο 2o Λόγο ο Γύφτος θα αναζητήσει στη δουλειά, τη χαρά της συμμετοχής και της δημιουργίας. Θα δοκιμαστεί σαν χαλκιάς, λαλητής και οικοδόμος. Θα φύγει από παντού απογοητευμένος.Δύο ρητά επιγράφουν την αρχή του Λόγου:Αλήθεια πως ζούσε σαν όλοι, και φαινόταν πως έκανε ό,τι κι οι άλλοι· απότομα δε σηκώνονταν για να χτυπήσει τους νόμους του λογικού· στην καρδιά του, κι όχι στο κεφάλι του, φώλιαζε η αρρώστια. BYRON (Λάρας)Τα πραγματικά μ’ αηδιάζουν, και τα ιδανικά δεν τα βρίσκω. AMIEL (Journal Intime)

Στον 3o Λόγο ο Γύφτος ψάχνει την τέλεια γνώση και την τέλεια πράξη στην αγκαλιά της περδικόστηθης Τσιγγάνας. Μαζί θα γεννήσουν τα αψεγάδιαστα παιδιά και θ’ αλλάξουν τον κόσμο. Θα απογοητευθεί... Δύο ρητά επιγράφουν την αρχή του Λόγου:Μη δῶς γυναικί τὴν ψυχήν σου, ἐπιβῆναι αὐτὴν ἐπί τὴν ἰσχύν σου. ΣΟΦΙΑ ΙΗΣΟΥ Υἰοῦ ΣειράχΚαθάριος θα γενόμουνα σαν την αυγή και σαν τη δροσιά, δυνατή θα γενόσουνα σαν τον ήλιο ή σαν τη θάλασσα. SWINBURNE (Ο Θρίαμβος του καιρού)

Στον 4o Λόγο ο Γύφτος απαρνιέται τη θρησκεία. Προσβλέπει σ’ έναν μελλοντικό κόσμο απαλλαγμένο απ΄αυτόν το βραχνά της ψυχής.Τρία ρητά επιγράφουν την αρχή του Λόγου:῎Ερρει τὰ θεῖα. Σοφοκλής (Οιδίπους Τύραννος)Στεριά, θάλασσα, θεοί γραφτό είναι να χαθούνε. Ιντιάνικο τραγούδι.Αυτά τα προσωρινά φαντάσματα εσύ είσαι που τάπλασες. Leconte de Lisle (Στερνά ποιήματα)

Στον 5o Λόγο ο Γύφτος συνδιαλέγεται με τους Αθάνατους και τους Ωραίους, δηλαδή με την αρχαιοελληνική πνευματική κληρονομιά...Ένα ρητό επιγράφει την αρχή του Λόγου:Οἱ Ἔλληνες... καθ᾽ ἣν χρόνου στιγμήν ἔμελλον νὰ περιέλθωσιν εἰς ζυγὸν βαρβάρων καὶ νὰ ἀποβάλωσιν ὄνομα καὶ ὓπαρξιν, ἀνέπεμψαν τὴν ἐσχάτην λάμψιν σβεννυμένης φλογός... Ἀλλά καὶ μετά τὴν πτῶσιν αὐτῶν, φεύγοντες τῆς πατρίδος τὸν ὄλεθρον, ἐγένοντο αὖθις πνευματικοὶ τῆς Εὐρώπης κηδεμόνες. Λεοπάρδης (Στον “Κοραή” του Θερειανού)